برای پاسخ دادن به این پرسش با یک مثال شروع می‌کنیم. فرض کنید شما در جایی برای کار استخدام شده‌اید که رئیس آنجا فردی بسیار شوخ طبع است و همه چیز را راحت می‌گیرد. اگر یک روز دیر می‌آیید و روز دیگر زود از سر کار به خانه می‌روید، کاری با شما ندارد و وقتی کاری به شما می‌سپارد یادش می‌رود پیگیری کند. در پرداخت حقوق شما نیز سهل‌انگاری می‌کند و بموقع حقوقتان را پرداخت نمی‌کند، اما هر وقت شما را می‌بیند به گرمی سخن می‌گوید و شوخی‌های بیجا می‌کند. حال فرض کنید جایی دیگر برای کار کردن رفته‌اید، در فضایی که همه‌چیز جای خود را دارد و شما رئیسی دارید که با جذبه است و بر اساس قابلیت‌های شما نه بیشتر و نه کمتر از شما انتظار کاری دارد و هر کاری از شما می‌خواهد پیگیری می‌کند. در محیط کار بسیار جدی است، ولی اگر شما را بیرون از محیط کار ببیند با شما گرم می‌گیرد و اصلا احساس نمی‌کنید که رئیستان در کنار شماست، ولی باز احترام خاصی برایش قائل هستید. او از شما نظم کاری می‌خواهد و حقوقتان را نیز بموقع پرداخت می‌کند. حال شما بگویید کدام را ترجیح می‌دهید؟ در کدام محیط پیشرفت می‌کنید؟ در کدام محیط به شما اهمیت بیشتری داده می‌شود؟ آیا جذبه برای یک مدیریت خوب لازم نیست؟

والدین، مدیران زندگی هستند که باید بتوانند بخوبی مدیریت کنند. خوب است بچه‌ها همیشه از یک منبعی حساب ببرند و بهتراست این منبع پدر باشد، چرا که مادر سرشار از مهر و محبت است و اگر بخواهد جایی این مهر و محبت را کمرنگ کند، هم خودش نمی‌تواند و هم ممکن است به بچه آسیب برسد، اما پدر با توجه به جذبه مردانه‌ای که دارد می‌تواند حریم بین خود و فرزندش را مستحکم‌تر کند و شرمی احترام آمیز میان خود و فرزندش ایجاد کند تا فرزندش برای او احترام ویژه‌ای قائل باشد. با این تفاسیر حساب بردن از والدین نه‌تنها خوب است، بلکه لازمه یک تربیت صحیح است.